گاهی از دیگری فاصله میگیریم تا تنها با تصوراتی که از او داریم زندگی کنیم، گویی نزدیکی و صمیمیت، ما را از این تصویر بی خط و خش جدا می کند…
تاب دیدن نقص هایش را نداریم،
لمس عشق، در کنار این ضعف ها برایمان امکان پذیر نیست.
گرچه این نگاه دوپاره ی خوب و بد، منجر به امنیتی موقتی شده و به آشفتگی درون مان تا حدی سر و سامان می دهد، اما رنجی که در طول زمان بدنبال دارد، جان فرساست.
پذیرش جنبه های گوناگون فرد و همزمان ارتباط با آنانکه از کُلیتی منسجم برخوردارند، نه پاره هایی از هم گسیخته، شاید سر آغازی برای تغییر این نگاهِ غیرواقعی باشد…
متن: امیررضا افتخار
