تنهایی بخشی از هستی است، باید با آن رودررو شویم و راهی برای هضم آن بیابیم. ارتباط با دیگران مهمترین منبع در دسترس ما برای کاستن از وحشت تنهایی است. هر یک از ما کشتیهایی تنها در دریایی تیره و تاریم. نور کشتیهای دیگر را میبینیم، کشتیهایی که به آنها دسترسی نداریم ولی حضورشان و شرایط مشابهی که با ما دارند، آرامش زیادی به ما میبخشد. ما از تنهایی و درماندگی محضمان آگاهیم. ولی اگر بتوانیم سلولهای بیروزنمان را بشکافیم، متوجه میشویم دیگرانی هم هستند که با وحشتی مشابه دست به گریباناند. احساس تنهایی، راهی برای همدردی با دیگران به رویمان میگشاید و بهاینترتیب، دیگر چندان وحشتزده نخواهیم بود. پیوندی نادیدنی، افرادی را که تجربهای مشترک دارند، به هم میپیوندد.
بوبر میگوید:
یک رابطه خوب و صمیمی، بر دیوارههای سر به فلک کشیده ی تنهایی آدمی رخنه میکند، بر قانون بیچونوچرای آن فائق میشود و بر فراز مغاک وحشتانگیز عالَم، از وجود خود به وجود دیگری پل میزند.
رواندرمانی اگزیستانسیال
اروین یالوم
ترجمه: سپیده حبیب
