مراجعین ما نسخههای جایگزین ما نیستند، آنها افرادی مجزا از ما هستند، با ذهن، قلب و تاریخچهای متفاوت از ما. اگرچه سوگیریهای شخصی اجتنابناپذیرند و حذف کردنشان غیرممکن است، ولی باید به شکلی مستمر تلاش کنیم تا به آنها آگاه شویم و آنها را در دریافتی که از بیمارانمان داریم، مد نظر قرار بدهیم. من در رابطه با درمانگرانی که جملاتشان را با این عبارت شروع میکنند، محتاطم: «بنا بر تجربهٔ بالینیام …» آنچه از این عبارت میشنوم این است: «این نظر شخصی من است که آن را لای موقعیت حرفهایم پیچیدهام». دیدگاه شخصی هر کس از تجربهٔ بالینیاش فقط به اندازهٔ دانش، مهارت و رهایی او از سوگیریها خوب است. مراقب باشید که دیدگاههای شخصیتان را در قالب قضاوت حرفهای ابراز نکنید.
از قطعی فرض کردن هر چیز در اتاق درمان برحذر باشید. قطعیت کاذب در اتاق درمان به شکلهای مبدل بسیاری ظاهر میشود. میتواند به شکل احساس دلسوزی و ترحم، بیحوصلگی، انزجار، احساس کسالت یا آزردگی بروز پیدا کند. برخورد از بالا به پایین، بیمیلی، بیتفاوتی و رفتار متکبرانه همه میتوانند بازتابی از احساس اطمینان و قطعیت درمانگر و عدم علاقهاش به فرآیند اصلی درمان باشند که اکتشاف درمورد مراجع است.
برشی کوتاه از کتاب
«the making of a therapist»
نوشتهٔ لوییس کوزولینو
مترجم: دکتر انسیه انجدانی
