انسان هایی که دوران رشدی توامان با احساس حقارت شدید را طی کرده اند(افرادخودشیفته و ضد اجتماعی)، میل به قدرت و چیرگی بر دیگران در شدیدترین حالت درونشان ریشه می دواند، به همین دلیل تمایل شدیدی به ثروت زیاد و متعاقب آن به قدرت و سیاست پیدا می کنند. در واقع بهترین راه برای ارضای خشم و نفرت خود را چیرگی و تسلط بر دیگران از راه قدرت و ثروت می یابند. آنها برای رسیدن به مناصب بالای قدرت از هیچ فساد و جنایتی خودداری نمی کنند. و به خصوص اگر در جوامع ناسالم زندگی کنند محتمل ترین گزینه برای رسیدن به ارکان قدرت هستند. زیرا انسان های سالم تر هنگام مواجه با فساد عالم سیاست زودتر خود را کنار می کشند و حاضر نیستند که برای رسیدن به قدرت دست به هر کاری بزنند. به همین دلیل درست تر آن است که بگوییم افراد ابتدا بیمار هستند و سپس به مناصب بالا می رسند نه اینکه بعد از رسیدن به مناصب بالای حکومت بیمار می شوند و اینگونه می شود که در کشور های جهان سوم اغلب سیاست مداران شخصیت های بیمارگون دارند که برای حفظ قدرت انحصاری خود از هیچ ظلم و استبداد و خونریزی دریغ نمی کنند، و دردناک تر آنکه سرنوشت میلیون ها انسان به دست بیمارترین افراد جامعه تعیین می شود، افرادی که در قبال مردم کشورشان هیچ احساس مسئولیتی ندارند و فلاکت و مصیبت مردم در نظرشان طبیعت حکومت داری و عالم سیاست تعبیر می شود.
