گویی بدون تمایز زندگی ممکن نیست. نخستین لحظه حیات با بریدن بندناف آغاز میشود، از شیر گرفتن نوزاد، باعث تشویش و آشفتگی او شده و این بیقراری فرزند، تجربه دردناکی را برای مادر رقم میزند، اما این درد برای هر دو لازم است. جدایی، حقیقتی است اجتنابناپذیر. برداشتن اولین قدمها، شروع به تَکلّم و پس از آن بیانِ نیازهای اولیه، همگی جزئی از مصداقهای نخستین استقلال و رهایی از تنیدگی با منابع عشق اولیه انسان (اغلب والدین) هستند. چه بسیار والدینی که جای فرزندشان فکر و احساس میکنند، تصمیم میگیرند و ناخواسته او را فلج میسازند. اگر مرز مشخصی با عزیزانمان شکل نگیرد هرجومرج و وابستگی ناسالم بخش جداییناپذیر زندگیمان خواهد بود. لازمهٔ رشد سلامت روان، فاصله مناسب، در عینِ نزدیکی عاطفی و رابطه با اعضای خانواده است.
امیررضا افتخار افضلی
رواندرمانگر پویشی
