بسته به اینکه در دوران رشد ما چه اتفاقی افتاده است، بسیاری از ما در بزرگسالی تمایل به رفتار اضطراب آور یا اجتناب ناپذیر در روابط عاشقانه داریم.
در چنین الگوی رفتاری وقتی با معشوق مشکلی پیش بیاید ممکن است فضول و مداخله گر شویم، دستور دهیم و تمایل داریم مسائل ریز خانوادگی را کنترل کنیم. احساس می کنیم شریک زندگی به لحاظ عاطفی از ما دوری می کند، اما به جای احساس ترس و فقدان تلاش میکنیم با کنترل کردن امورات او را مهار کنیم. اگر هشت دقیقه دیر کند بیمورد از عصبانی میشویم؛ او را به خاطر انجام ندادن کار های روزمره تنبیه میکنیم و اگر سر بسته کاری را قبول کند، سخت گیرانه پیگیری می شویم. همه این کارها را انجام میدهیم جز اینکه به حقیقت تلخی که زیربنای این کارهاست اذعان کنیم، این حقیقت که:
“نگرانم برایت مهم نباشم…”
رواندرمانی چیست؟
آلن دوباتن
مترجم: محمد کریمی
