یک فرضیه ی بنیادی تکمیلی برای کمک به ما لازم است تا بفهمیم چگونه رابطه ی بیمار – درمانگر می تواند الگوهای میان فردی ناهنجار را تغییر دهد. درمانگر که یک فضای قابل اعتماد و بدون چهارچوب ارائه می دهد، فرض می کند که بیمار به زودی در رابطه اش با درمانگر خیلی از مشکلات عمده ی میان فردی اش را نشان خواهد داد. اگر او متکبر، پوچ، عمیقا بدگمان، اغواکننده، استثمارگر، بیگانه، دوری گزین، تحقیرکننده یا دارای اختلال شخصیتی باشد، با همان مشکلات با درمانگر مرتبط می شود. جلسه ی درمان و صحنه ی درمانگر تبدیل به یک جهان کوچک اجتماعی می شود. نیازی به گرفتن تاریخچه نیست، نیازی به پرسیدن شرح رفتار میان فردی نیست؛ دیر یا زود کل طومار رفتار اغم انگیز، در جلسه پیش چشمان درمانگر و بیمار هر دو باز می شود.
به محض اینکه رفتار میان فردی بیمار روی صحنه ی دفتر درمانگر تکرار می شود، درمانگر از راه های گوناگون شروع به کمک کردن به بیمار می کند تا خودش را مشاهده کند.
هر روز یک قدم نزدیک تر
اروین یالوم- جینی الکین
ترجمه کاملیا نجفی-ایمان صحاف قانع
