روانکاوی نگاه ویژهای به دوران کودکی و مسیر رشدی انسان دارد.
چنان که نحوه بودن افراد در اتاق درمان، آیینهای است از تجربیات آنان از دوران کودکی و روابطی که با مراقبین آن دوران داشتهاند.
اما اگرچه که روانکاو به گذشته بیمار و آنچه به او روا داشته شده و برایشان اتفاق افتاده اهمیت می دهد. اما از طریق گذشته؛ او را درمان نمی کند.
بلکه ما در فرایند روانکاوی، مکرراً به درک و فهم این نکته کلیدی و مهم «در حال حاضر» می پردازیم.
و روی این کار می کنیم: که آنچه بیماران «هم اکنون در اتاق درمان و بیرون از درمان با خودشان و دیگری» را تکرار می کنند، مشخصاً بدین منظور است تا با آنچه در گذشته بر آنها روا داشته شده و برایشان اتفاق افتاده، کنار بیایند.
توماس آگدن
