یکی از مخاطرات زندگی اجتماعی این است که یک بعد از ظهر کامل را در یک مهمانی گیر آدمی بیفتیم که اعتقاد بسیار راسخی به خودش دارد_یا خودمانی تر بخواهم بگویم، حوصله تان را سر می برد.
آدم های حوصله سربر لزوماً اطلاعات غلطی ارائه نمی دهند(چه بسا در حین صحبت کردن چند نکته خوب نیز داشته باشند)، اما این موضوع که همراهی شان برایمان راحت نیست از اینجا می آید که رفتارشان شدت و سرسختی فراوانی دارد. دلمان می خواهد یک لحظه سکوت کنند و این فرصت را به ما بدهند که از گیرشان دربرویم. یکی از دلایلی که آدم های حوصله سربر را کسل کننده می سازد این است که احساس می کنیم آن ها با ما صادق نیستند.
در لابلای توضیح و تفصیل هایشان احساس می کنیم که شدت و حدتشان از گرمایی حکایت دارد که منشاء آن فراتر از بحثی است که ارائه می کنند.
بهتر است بدانیم: این حقیقتی کلی است که دغدغه های ظاهراً واقعی و بالغانه ی ما اغلب ریشه در حادثه هایی دارد که مدت ها پیش آسیب پذیری شخصی مان را برملا ساخته و شاید اکنون به صورتی بدقواره سربرآورده و مشغول بحث شده است. این موضوع به هیچ وجه نباید تحقیرآمیز باشد.
برای مثال شاید وقتی جوان تر بودیم، پدرمان شغلش را در شرکتی که دفترش را به جای دیگری منتقل کرده بود از دست داده بود. پرداختی شرکت نسبتاً قابل توجه بود اما شرم سهمگینی را برای خانواده بر جای گذاشت. شاید دوست نداشته باشیم این حوادث را به یاد بیاوریم چه رسد به اینکه با یک دوست جدید در یک مهمانی راجع بش سخن بگوییم. با این حال، این چیزها در وجودمان فعال هستند و به دنبال راه هایی، هر چند پوششی، برای ابراز خود می گردند. اما همه ی آنچه که به صورت خودآگاه می دانیم این است که سرمایه داری یکی از آزاردهنده ترین و ناپایدار ترین نظام اقتصادی است که تا کنون به جای مانده است.
برای اینگونه افراد، که شاید برخی مواقع هم خودمان باشیم، لازم نیست با موضوع صحبت شان شاخ به شاخ شویم که ظاهراً معلوم نیست آخرش چه می شود. کار درست این است که آرام آرام بکوشیم که موضوع هدف را از هدف ظاهری اش تغییر داده و به ریشه های اصلی اش بازگردانیم. این یعنی با لحنی همدلانه بپرسیم که چه وقتی موضوع برای اولین بار برایش مطرح شد و چه تداعی های شخصی تری ممکن است آن را احاطه کرده باشد.
حتی اگر به آنجا نرسیم، دانستن ساختار موضوع ما را حساس می کند که با کسانی که خیلی خودشان را جدی می گیرند نباید در بحث های طول و تفصیل دار سرشاخ شد.
درباره خوب بودن
آلندوباتن
عطا حشمتی
