ما، با تمرکز روی احساسات بیمار، با اشتیاق ناخودآگاهش به یکی شدن با حقیقت همگام می شویم.
ازاین نظر، اتحاد درمانی ناخودآگاه ماهیت “رابطه ای” دارد.
در کار ما، هم درمانگر و هم بیمار مشتاق اند که هر لحظه، با حقیقت هیجانی یکی شوند.
درواقع این شجاعت درمانگر در رو به رو شدن با حقیقت و تجربه لحظه به لحظه آن است که به بیمار شهامت می دهد مثل او عمل کند.
و گاهی، این “شجاعت بیمار” است که در ما باور جلو رفتن ایجاد می کند…
هم آفرینی تغییر،
نوشته جان فردریکسون
