تفکر زمانی به وجود می آید که فرد بتواند غیاب دیگری را تحمل کند.
در غیاب است که مواجهه با دنیای واقعی و بیرونی آغاز می شود.
غیاب یک جور ” بریدن” است، بریدن از آبژه محبوب و امن و نگه دارنده.
در همین جاست که خلاقیت و زوایای تفکر به داد آدم می رسد.
پروسه یِ تفکر نوعی تلاش برای وصله و پینه کردنِ دوباره است.
“بیون”




