روانکاوی همانند زمان در گذر است
تصور بسیاری از مردم از روانکاوی مربوط به دهه 1950 یا شاید حتی قبل از آن باشد. روانکاوی همانند زمان در گذر است. در زیر به برخی از تغییراتی که در شیوه های روانکاوی مدرن جهت حفظ پویایی و انسجام آن صورت گرفته اشاره شده است.
-الگوها، نه والدین
تمرکز روانکاوی مدرن بر کاوش گذشته برای کشف قسمتی از آسیب یا تعامل فراموش شده با والدین در سالهای اولیه نیست. گاهی اتفاقات مهمی که در اوایل کودکی در زندگی فرد رخ داده مورد گفت وگو و بررسی قرار میگیرد، اما تمرکز اصلی بر زمان حال میباشد.
تحلیلگر و مراجع با هم به دنبال الگوهایی در روابط امروزی و کار یا تحصیل فرد هستند که به ناراحتی، ترس، ناامیدی، کاهش عملکرد مناسب و به طور کلی به نوعی درد در زندگی فرد منجر شده. ممکن است الگوهایی وجود داشته باشد که شخص از آنها آگاه باشد و همچنین ممکن است الگوهایی وجود داشته باشد که در شروع کار، فرد از آنها آگاه نباشد. هدف این است که با بررسی افکار، احساسات و اعمال یک فرد بتوان به شناسایی و درک الگوها برسیم. با درک این الگوها، فرد آزادانه تر به انتخاب هایی دست میزند که باعث افزایش لذت در روابط بین فردی و رضایتمندی در کار و تحصیل او میگردد.
-رواندرمانی و روانکاوی: دو چیز کاملاً متفاوت نیستند
وجه تمایز کار در ذهنیت روانکاوانه، تمرکز بر کاوش در افکار، احساسات و اعمال، جستجوی الگوها و معانی عاطفی آن الگوها است. تعداد جلسات می تواند از یک بار در هفته تا چند بار در هفته متفاوت باشد. بین رواندرمانی و روانکاوی بر اساس دفعات جلسات هیچ مرز مشخصی وجود ندارد. در حقیقت جستجوی الگوها و معانی احساسی درون آنهاست که درمان را روانکاوانه میکند.
-کاناپه یا بدون کاناپه
در نقاشی های نشریات نیویورکر و سایر نشریات در بیشتر موارد فرد در حال تحلیل را به صورت دراز کشیده روی کاناپه به تصویر میکشند. بر خلاف آن الگوها و برخلاف تصور رایج، استفاده از کاناپه الزامی نیست در نهایت در مورد تصمیم گیری فرد که آیا از کاناپه استفاده میکند یا خیر قانون و ضرورتی وجود ندارد، مهم ایناست که آیا استفاده از کاناپه برای به حداقل رساندن حواس پرتی فرد در هنگام تفکر و صحبت در مورد زندگی عاطفی اش، مفید است یا خیر. برای برخی از افراد بهره گیری از کاناپه میتواند مفید باشد. پاسخ قانع کننده ای وجود ندارد…
کریستی پیکیویچ
ترجمه: هلن لشکری
