دنیای درونی ما پویا است
یک فرض بنیادین که مدل روان پویشی را از سایر مدل ها متمایز می سازد این است که ناخودآگاه پویا است، بر این اساس هدفمند است. در نتیجه نا خودآگاه منبع انگیزش رفتار،احساسات و خیالات ما است، نه فقط چیزی که از آن ناآگاه باشیم. اگرچه، در حال حاضر جریان غالب روانشناسی و روانشناسی روان پویشی بر ناخودآگاه توافق دارند، ولی در این مورد که آیا پویا و منبع انگیزش است یا خیر، هنوز، اختلاف وجود دارد. اکثراً، مردم اعتقاد دارند که چون ما از انچه در جهان درونی ناخود آگاه مان می گذرد نا آگاه هستیم، پس هیچ تاثیری بر ما ندارد. اما، مدلهای روان پویشی اعتقاد دارند که، اغلب، این خاطرات، عقاید، احساسات و خیالات ناخودآگاه هستند که عمیق ترین تأثیر را بر شیوهٔ تجربهٔ دنیای اطرافمان دارند. به علاوه، اعمال و عقاید خودآگاه ما، تا حد زیادی، تحت تأثیر تلاش هایمان برای دور نگه داشتن حقایق ناخوشایند از آگاهی خودآگاه، برانگیخته می شوند. این به نوبه خود، فرضی به شدت نا خوشایند است، زیرا به این معنی است که ما اصلاً مسئول احساسات یا رفتارمان نیستیم. بنابراین، مدلی که فرض محوری اش را این تعیین می کند که ما اصلا کنترلی نداریم، برای بسیاری، خیلی تهدیدکننده است. به هر روی، مثال های روزمرهٔ زیادی وجود دارد که نشان می دهد چگونه ذهن ناخودآگاه ما بر ذهن خودآگاهمان ارجحیت پیدا می کند. به عنوان مثال، به کرات می بینیم که داریم رفتارهایی تخریبی را تکرار می کنیم، در حالی که به خودمان قول داده ایم هرگز آنها را تکرار نخواهیم کرد و واقعاً نمی دانیم چراچنین کاری می کنیم…
راهنمای سریع مشاوره روانپویشی
سوزان هاوارد
دکتر خلیقی سیگارودی
