چهار رویکرد اصلی در روان‌درمانی پویشی (قسمت سوم)

روانشناسی خود

روانشناسی خود، سومین دیدگاه روان پویشی در باب کارکرد ذهن است. اگر مکانیسم های دفاعی، موضوع اصلی روانشناسی ایگو هستند، عزت نفس و نحوه ی تنظیم آن، اصلی ترین تأکید روانشناسی خود است. روانشناسی خود، از دل کارهای کوهات در دهه ی ۱۹۷۰ و با بیمارانی به دست آمد که به لحاظ شخصیتی، نارسیسیستیک (= خودشیفته) بودند. کوهات، متوجه شد که عزت نفس بیماران بزرگسال او به قدری شکننده و آسیب پذیر است، که کوچک ترین بی اعتنایی از سمت دوستان، همکاران و شرکای عاطفی آنها، موجب می شود که به راحتی احساس ناچیزی و کوچکی کنند. کوهات، این بیماران را به عنوان افرادی که از تعارض درون روانی یا نوروتیک رنج می برند، تلقی نمی کرد و در عوض، اعتقاد داشت که آنها در طول دوران رشد، همدلی مناسب از مادران خود دریافت نکرده اند و در نتیجه، ساختار “خود” (self) در چنین بیمارانی، دچار نقص (deficit) شده است (گابارد، ۲۰۰۵؛ ص 7). به قول سیلوراشتاین (1999) واضح ترین اظهارنظری که کوهات درباره ی خود کرده این است که خود، نمایانگر و نشان دهنده ی یک محتوای روانی است. به عقیده ی او، مفهوم خود را نمی توان به چیزی بیشتر از این کاهش داد. کوهات ترجیح میداد که “خود” را به عنوان یک محتوای روانی و نه به عنوان یک ساختار روانی (با همان سطح انتزاع موجود در ساختارهای سه بخشی اید، ایگو و سوپر ایگو) در نظر بگیرد.

ارزیابی اختلالات شخصیت بر اساس راهنمای تشخیصی روان پویشی

ترجمه دکتر محمد امین شریفی