از اوایل کودکی کلمه مادر در ذهنمان نمادِ انسانی مقدس، توأم با عشق و مهربانیست، چهبسا که این نگاه موجب آسیب طرفین و منشأ سرکوب بسیاری از احساساتمان نسبت به یکدیگر شده است تعارض شدید و فرار از والدین و یا از آن طرف تنیدگی و وابستگی بیمارگونه با آنها، نتیجه ی همین ذهنیت تقدس گرا و دوپاره شده ی سیاه و سفید است …
امید آنکه با دیدن واقعیت، ایجاد ظرفیتی مناسب برای تجارب احساسات متعارض و تحمل ناکامیها، از عشق خالصتری بین مادر و فرزند لذت ببریم و بدانیم ایجاد این ظرفیت روانی تنها با خواندن کتاب و دورههای خودشناسی به دست نیامده، بلکه در رابطهای اصیل و امن که بیشترین تجلی آن در ارتباط با درمانگری نسبتاً سالم است، حاصل میشود.
– امیررضا افتخار




